Gedurende het bestaan āāvan het huidige financiĆ«le systeem hebben we perioden van crisis meegemaakt waarin regeringen wettelijke maatregelen moesten nemen om de economie van het land te reguleren; zonder dergelijke wetgeving zou de economie ernstig worden getroffen. Een van de praktijken die tijdens een van deze crisisperioden is ontstaan, is de corralito , maar wat is dat precies?
Een corralito is, in brede zin, een door de overheid opgelegde beperking die de toegang van mensen tot contant geld op termijnrekeningen, betaalrekeningen en spaarrekeningen beperkt. Maar wanneer werd deze beperking ingevoerd? Wat was het doel ervan? Hieronder beantwoorden we enkele van de belangrijkste vragen om de financiƫle corralito te begrijpen.
Achtergrond van een financiƫle box
Op 1 december 2001 voerde de radicale regering van president Fernando de la RĆŗa een bankbevriezing in die bijna een jaar duurde. Dit gebeurde in ArgentiniĆ«, een Latijns-Amerikaans land. Deze maatregel werd door de bevolking als volstrekt radicaal beschouwd, met als gevolg dat president De la RĆŗa gedwongen werd af te treden. Dit leidde het land vervolgens tot een periode van sociale en politieke ontwrichting en instabiliteit , een crisis die meerdere jaren aanhield.
Het doel van deze maatregel werd uitgelegd als het voorkomen van geldvlucht uit het banksysteem ; op deze manier zouden banken geen kapitaalverlies lijden, wat ongetwijfeld zou leiden tot een bankpaniekcrisis die het banksysteem volledig zou kunnen doen instorten.
Hoewel die maatregel uiteindelijk werd aangenomen, werden er verschillende andere opties genoemd die hadden kunnen worden geĆÆmplementeerd om te voorkomen dat de banken ondergekapitaliseerd zouden raken . Een daarvan werd voorgesteld door de minister van Economie, Domingo Cavallo, die suggereerde dat het stimuleren van een groter gebruik van elektronische betaalmethoden zou leiden tot een actievere economie en een betere toegankelijkheid van het geldverkeer. Deze maatregel zou belastingontduiking door de overheid hebben tegengegaan en tegelijkertijd het vertrouwen van het publiek in het banksysteem hebben vergroot, wat zou leiden tot hogere deposito's.
De term "corralito" werd in 2001 bedacht door economiejournalist Antonio Laje. Dit gebeurde terwijl hij een economische column schreef voor het programma van Daniel Hadad. Deze gebeurtenis was significant in de context van de toenmalige ontwikkelingen, omdat het de aanzienlijke beperkingen van de overheid op de meest fundamentele vrijheden van gebruikers van het banksysteem aan het licht bracht, waaronder de mogelijkheid om te allen tijde over hun eigen geld te beschikken, wat tot wijdverspreide onvrede leidde.
Hoe is het gebeurd in de box?
Dit begon te gebeuren toen de opnames uit pensioenfondsen dramatisch toenamen ; in november van dat jaar waren de opnames de 67 miljard overschreden. Dit cijfer gaf de regering de basis voor de invoering van de corralito (bevriezing van bankrekeningen). Maar waaruit bestond die precies?
Concreet bestond dit evenement uit een reeks verboden, verboden die gericht waren op de activiteiten van twee groepen mensen: ten eerste de verboden voor het publiek en ten tweede de verboden voor banken. Laten we eens kijken waaruit elk van deze verboden bestaat.
Wat de beperkingen voor het publiek betreft, mochten gebruikers niet meer dan 25 peso of 250 dollar per week opnemen. Deze limiet gold voor alle rekeningen op naam van de eigenaar, dus het maakte niet uit bij welke bank ze zaten; ze konden slechts 250 dollar per week opnemen.
Het tweede verbod betrof overboekingen naar het buitenland . Dit gold alleen voor reguliere gebruikers, aangezien dergelijke transacties waren toegestaan āāvoor zaken die verband hielden met de buitenlandse handel, evenals betalingen voor uitgaven of opnames in het buitenland. Dit was bedoeld om te voorkomen dat de nationale bank zonder geld zou komen te zitten.
Laten we het nu hebben over de verboden voor financiƫle instellingen. Ten eerste mochten ze geen actieve transacties in peso's uitvoeren en was het ze ook verboden om transacties in buitenlandse valuta te verrichten. Bovendien mochten deze instellingen zich niet bezighouden met arbitrage, noch direct noch indirect, behalve in gevallen waarin transacties werden omgezet in dollars, mits de debiteur instemde met de omrekening.
Een ander verbod is dat rentetarieven die hoger waren dan de deposito's equivalent waren, in peso's of dollars, niet konden worden aangeboden. Op dit punt is het ook belangrijk om te vermelden dat de operaties die van kracht waren, konden worden omgezet in een vreemde valuta, zolang de convertibiliteitswet niet in aanmerking werd genomen. 23.928, wat impliceert dat de transacties op een veel eenvoudigere manier controleerbaar waren.
Het laatste verbod voor financiƫle instellingen is het verbod om commissie te berekenen voor valutawissels, mits de transacties plaatsvinden via rekeningen bij financiƫle instellingen. Dit leidde tot aanzienlijke verliezen voor financiƫle instellingen, wat aantoont dat niet alleen de gebruikers, maar ook de financiƫle instellingen zelf ontevreden waren over de gevolgen van deze beslissing. Ook zij werden ernstig getroffen door de invoering van de kapitaalcontroles.
Doelstellingen van de financiƫle corralito
Hoewel het hoofddoel van deze maatregel al is uiteengezet, zullen we de geplande gang van zaken nader bekijken. Het eerste punt om te overwegen is dat het doel was een bankrun te voorkomen . Deze run was het gevolg van een situatie waarin gebruikers het vertrouwen in het banksysteem verloren. Mocht een dergelijke kapitaalvlucht zich voordoen, dan zou dit speculaties over een mogelijke afschaffing van de convertibiliteit aanwakkeren, een situatie die zeer schadelijk zou zijn voor het banksysteem en het financiƫle systeem in het algemeen.
Dus rekening houdend met deze informatie en deze speculaties, wordt de beslissing genomen om een āāzeer wanhopig toneelstuk uit te voeren, de corralito, waarmee het de bedoeling was om genoemde massale opname van fondsen te voorkomen.
Een ander doel was om de geldstroom op gang te houden , zodat de economie niet tot stilstand zou komen doordat mensen geen toegang meer hadden tot hun geld. Het idee was om de geldstroom binnen het banksysteem te handhaven door middel van betaalpassen. Gezien deze overheidsdoelen werd niet alleen vrije toegang tot het geld van gebruikers verboden , maar werden velen ook gedwongen een betaalpas aan te schaffen om toegang te krijgen tot dat geld. Hoewel ze geen contant geld meer konden opnemen, konden ze nog steeds goederen kopen via banktransacties.
Het doel dat de overheid nastreefde, was dus om het banksysteem stabiel te houden , en zoals in de voorgaande paragrafen al is aangegeven, was dit slechts Ć©Ć©n van de mogelijke opties die overwogen konden worden om de geldstroom binnen de bankinstellingen op gang te houden.
Gevolgen van de box
Een van de belangrijkste gevolgen van de corralito (bevriezing van bankrekeningen) was dat het een plotselinge beslissing was, waardoor de betrokkenen geen tijd hadden om zich aan te passen. Als gevolg van deze abrupte systeemwijziging werd de monetaire liquiditeit van het land ernstig aangetast, aangezien een groot deel van de economische activiteit werd ontregeld door het gebrek aan liquiditeit.
Als gevolg hiervan kwamen zowel de handel als de kredietverlening tot stilstand, waardoor de economie aanzienlijk stagneerde. Dit was deels te wijten aan het feit dat een groot percentage van de bevolking afhankelijk is van de informele economie voor hun levensonderhoud , en aangezien maar weinig mensen genoeg contant geld hadden voor dagelijkse aankopen, had dit een ernstige impact op de levensstijl van zowel klanten als verkopers binnen dat systeem.
Het ernstigste effect vond plaats in het buurland Uruguay, en is dat de bevolking van Argentiniƫ het idee had om hun geld op te nemen bij de banken van het buurland, maar deze gebeurtenis veroorzaakte de crisis. in 2002 bank van Uruguay, een van de meest beruchte in zijn geschiedenis, en veroorzaakt door de Argentijnse regering.