We hebben ons allemaal wel eens afgevraagd wat geld precies inhoudt, want het is letterlijk de hamvraag. Het antwoord is dat het bedrag varieert en afhangt van veel factoren, met name van hoe het concept geld wordt gedefinieerd. Voor sommigen met een meer traditionele denkwijze is geld goud en zilver . Al het andere noemen we krediet.
Maar als je je ooit hebt afgevraagd hoeveel geld er in de wereld bestaat, dacht je waarschijnlijk dat het antwoord een behoorlijk hoog getal zou zijn. Het antwoord is echter niet zo eenvoudig. In deze wereld, waar contant geld slechts een klein percentage van het totaal uitmaakt, moeten veel factoren in overweging worden genomen om tot een antwoord te komen.
De waarde van geld wordt momenteel bepaald door het vertrouwen dat mensen erin hebben. Dit komt doordat een groot deel van het geld dat in de samenleving circuleert niet door nationale overheden is uitgegeven en ook niet wordt gedekt door nationale reserves. Ongeveer 90% van het geld in omloop wereldwijd is geld dat is gecreëerd door particuliere commerciële banken , en slechts 10% bestaat uit munten en bankbiljetten die officieel door overheden zijn uitgegeven.
Contant geld in de wereld
Om de totale hoeveelheid geld in de wereld te begrijpen , is het niet voldoende om alleen te kijken naar de verschillende munten en bankbiljetten die er zijn. De totale hoeveelheid geld is de som van verschillende componenten, waarvan contant geld er één is. Het geld dat circuleert naast het fysieke contant geld dat in bankkluizen is opgeslagen, staat bekend als de monetaire basis. De monetaire basis is de totale hoeveelheid contant geld in de wereld.
Verschillende soorten geld
Om de totale hoeveelheid geld in de wereld te begrijpen , moeten we ook rekening houden met het geld dat we op onze spaar- of betaalrekeningen, cheques of stortingen hebben staan ​​– dat wil zeggen, geld dat direct beschikbaar is. Dit type geld staat bekend als 'smal geld' en omvat ook contant geld, ook wel M1 genoemd.
Als je kort- of middellangetermijnbeschikbare middelen, zoals deposito's met een vaste looptijd, bij M1 optelt, krijg je een aanzienlijk groter bedrag, bekend als M2. Als je daar vervolgens tijdelijke geldtransfers , niet-aandelen en participaties in geldmarktfondsen aan toevoegt, ontstaan ​​er verschillende categorieën die de bovengenoemde items omvatten en die kunnen worden onderscheiden op basis van hun beschikbaarheid en het virtuele karakter van het betrokken geld. In deze categorie vinden we M6 en zelfs M7.
Som van bankproducten
Na dit alles te hebben besproken, wordt het duidelijker hoe ingewikkeld het is om al het geld in de wereld te berekenen, maar schattingen zijn wel mogelijk. Er wordt geschat dat er meer dan zestig quadriljoen dollar is, waarvan slechts 1% in papiergeld of munten bestaat. Om die reden kunnen we ons voorstellen hoe belangrijk de financiële producten en entiteiten zijn die de touwtjes van de wereldeconomie in handen hebben.
In deze tijd waarin de vraag overal duidelijk aanwezig is, met name op het gebied van de macro-economie , worden deze kredietformules vaak gelijkgesteld aan geld. In deze context is dat woord van toepassing op vele andere substanties en abstracte concepten. Het probleem met de analyse is dan ook niet zozeer het grote aantal nullen dat wordt toegevoegd naarmate de definitie zich uitbreidt en abstracter wordt, maar eerder de inhoud en de parameters van de definitie.
We moeten ook de zilvermarkt in ogenschouw nemen, die ongeveer 14 miljard dollar waard is. Het eerste wat je moet weten, is dat zilver, in tegenstelling tot goud, zo'n 10 toepassingen heeft in de medische, elektronica- en andere industrieën. Bovendien is het belangrijk om te begrijpen hoe zilver als betaalmiddel wordt gebruikt. De waarde van edelmetalen, of het nu goud of zilver is, wordt al decennialang sterk onderdrukt door centrale banken, juist omdat de geschiedenis heeft aangetoond dat ze het enige geld zijn dat werkelijk waarde behoudt. Om die reden vormen ze de maatstaf waaraan hun eigen valuta, zoals de euro, dollar, yen, pond, peso, yuan, enzovoort, moeten worden gewaardeerd.
Gezien de marktwaarde van het meest begeerde bedrijf op de New Yorkse beurs, Apple, met 616 miljard dollar, kunnen we overgaan naar de echte nullen, namelijk biljoenen.
De wereldwijde schuld heeft een aanzienlijk niveau bereikt, grotendeels als gevolg van staatsschulden in de vorm van nationale obligaties ter waarde van 199 miljard dollar, die vrijwel van de ene op de andere dag na de financiële crisis van 2008 zijn aangegaan en gecreëerd. Dit betekent dat de wereld in slechts acht jaar tijd een extra schuld heeft opgebouwd die gelijk is aan 94 keer de marktwaarde van Apple.
De kwantumsprong
Dit is waar de financiële boekhouding wereldwijd een sprong in het diepe waagt en ongekende hoogten bereikt: derivaten. Ze zijn zo belangrijk vanwege hun duizelingwekkende waarde van 1.2 quadriljoen. Dat is gelijk aan bijna 2 appels.
Er wordt wel gezegd dat deze derivaten zogenaamd zijn bedacht als remedie tegen financieel risico , maar volgens veel analisten hebben ze juist het tegenovergestelde effect: ze vergroten het risico. Sterker nog, financiële massavernietigingswapens zijn daar het bewijs van. Hoewel het inderdaad een nulsomspel is, zijn de tragedies die ze uiteindelijk voor individuele beleggers zullen veroorzaken onvoorstelbaar, aangezien ze zowel legitieme verliezers als gedupeerde winnaars treffen die niet door hun tegenpartijen kunnen worden betaald. Uiteindelijk is iedereen de verliezer.
Een eenvoudige manier om dit uit te leggen is door je voor te stellen dat er in het banksysteem van elk land particulieren en bedrijven zijn die geld bezitten dat ze willen storten bij banken, in de vorm van betaalrekeningen, termijndeposito's, spaarrekeningen, enzovoort. Wanneer iemand geld stort bij een bank, blijft het niet voor altijd in een kluis liggen, wachtend tot die persoon het ooit weer opneemt.
Integendeel, wat er gebeurt, is dat de bank dat geld gebruikt om leningen te verstrekken aan anderen die erom vragen . De bank moet echter een bepaald percentage van dat geld in reserve houden voor het geval de klant het op enig moment wil opnemen. Het percentage kan per land verschillen, maar de centrale bank van elk land heeft vastgesteld dat particuliere banken verplicht zijn om 10% van de deposito's als reserve aan te houden. Dus, wanneer iemand $10.000 op een bankrekening stort, moet die bank $1.000 in contanten in de kluis bewaren, en de rest kan worden gebruikt om aan anderen krediet te verstrekken.
Dit systeem werkt op deze manier omdat de kans dat alle klanten tegelijkertijd hun geld willen opnemen vrij klein is. Als een bank bijvoorbeeld 100 klanten heeft met een gemiddeld gestort bedrag van $2 per klant, is er in totaal $200 aan gestort geld. De bank is dan verplicht om 10 procent, oftewel $20, te reserveren, terwijl de resterende $180 voor andere doeleinden kan worden gebruikt, zoals het uitlenen aan anderen.
Stel bijvoorbeeld dat een klant een miljoen dollar op de bank stort . De bank mag tot 90% van het gestorte bedrag van de klant gebruiken om leningen te verstrekken aan andere klanten; in dit geval zou dat $900 zijn. Stel nu dat iemand anders een lening van $200 nodig heeft om een ​​huis te kopen, een andere klant $300 om een ​​nieuw bedrijf te starten en weer een ander een lening van $400 om een ​​huis te kopen. Omdat de bank slechts $900 van het gestorte bedrag van de eerste klant heeft, kan ze dat bedrag aan alle drie de personen uitlenen.
De bank zal de $900.000 echter niet contant aan haar klanten uitbetalen, maar het bedrag bijschrijven op hun bankrekeningen . Dit betekent dat het geld als het ware uit het niets wordt gecreëerd; het is slechts een getal in de rekeningendatabase van de bank. De $1 miljoen die aanvankelijk was gestort, blijft dus intact als contant geld. Dankzij het fractionele reservesysteem heeft de bank echter het recht om tot 90 procent van het totale bedrag aan contant geld te creëren. Op deze manier wordt de $900.000 alsnog aan het financiële systeem toegevoegd.