De volgende begroting van de Europese Unie is het middelpunt geworden van een politieke strijd. Een groep van zes landen, traditioneel voorstander van het beheersen van de overheidsuitgaven, heeft de Europese Commissie een ultimatum gesteld. Hun voorstel: een aanzienlijke verlaging van de begroting voor de periode 2028-2034, die bijna twee biljoen euro bedraagt. De betrokken regeringen zijn van mening dat Brussel, in een tijd van aanpassing van de nationale rekeningen , zich geen onbeperkte uitgavenstijging kan veroorloven.
De bijeenkomst, die in Berlijn plaatsvond, diende om een ​​gemeenschappelijk standpunt te coördineren. Duitsland, Denemarken, Nederland, Oostenrijk, Finland en Zweden ondertekenden een gezamenlijke verklaring waarin werd opgeroepen tot een bezuiniging van enkele honderden miljarden euro's . Ze zijn niet tegen begrotingsgroei, maar eisen dat deze in een gematigd tempo plaatsvindt en dat de bezuinigingen eerlijk over alle posten worden verdeeld.
Een eensgezind front tegen buitensporige uitgaven
De zes landen, die vanwege hun nadruk op bezuinigingen bekendstaan ​​als de 'zuinige vier', hebben duidelijk gemaakt dat hun standpunt geen afwijzing van Europese integratie inhoudt. Integendeel, ze stellen dat de EU prioriteit moet geven aan haar uitgaven en efficiënter moet worden . In hun verklaring wijzen de leiders erop dat hun eigen regeringen 'pijnlijke begrotingsconsolidaties' doorvoeren en dat de EU-begroting daarom geen uitzondering kan zijn. 'De Unie moet duidelijke beslissingen nemen en de prioriteiten herzien, net zoals wij dat in onze eigen landen doen', stellen ze.
Het voorstel van de Commissie, dat bijna twee biljoen euro bedraagt, wordt door deze regeringen als buitensporig beschouwd. Ze stellen bezuinigingen van enkele honderden miljarden euro's voor, maar zonder te specificeren welke sectoren het meest getroffen zouden moeten worden. Ze benadrukken echter wel dat de aanpassing evenwichtig moet zijn, zodat geen enkele sector erdoor wordt benadeeld.
Bovendien pleiten ze voor een holistische beoordeling van de betalingsstromen binnen de onderhandelingen. Ze stellen dat het huidige financiële kader een uitzonderlijk hoog niveau aan openstaande verplichtingen kent, wat de boekhouding bemoeilijkt. Ze verzoeken de EU-instellingen ook om hun werklast te beheersen met het bestaande personeel, zonder extra personeel aan te vragen.
Een ander belangrijk punt is het corrigeren van de buitensporige netto-onevenwichtigheden tussen de lidstaten. De zuinige landen zijn van mening dat sommige partners meer ontvangen dan ze bijdragen, en ze willen dat dit in de volgende begroting wordt rechtgezet.
Wat het economische model betreft, pleiten ze voor een 'efficiënt, sociaal verantwoord en bedrijfsgericht' wetgevend en regelgevend kader. Ze roepen op tot een 'succesvolle, snelle en groene' transformatie van de Europese economieën door de plannings- en vergunningsprocedures te versnellen.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz heeft het belang van deze zes landen benadrukt, die samen ongeveer 40% van de EU-begroting financieren. Dit cijfer geeft gewicht aan hun eisen.
Tot slot verwierpen de ondertekenaars de mogelijkheid om nieuwe gemeenschappelijke EU-schuld uit te geven om de begrotingsproblemen aan te pakken. Zij beschouwen dit als 'niet de oplossing' en zijn van mening dat het de structurele hervormingen die zij noodzakelijk achten niet vervangt.
Financieringsvoorwaarden
De zes landen wilden ook duidelijk maken dat gedeelde waarden en de rechtsstaat een fundamentele voorwaarde moeten zijn voor toegang tot Europese financiering. Met andere woorden, het is niet voldoende om aan de economische eisen te voldoen; democratische principes moeten ook worden gerespecteerd.
Dit standpunt, dat al eerder was uiteengezet, is nu formeel vastgelegd in een gezamenlijk document . Het is de bedoeling dat dit document als basis dient voor de onderhandelingen die de komende maanden zullen plaatsvinden.
Met deze verklaring hebben de zes landen hun standpunt duidelijk gemaakt: de EU-begroting moet soberder worden , maar zonder de strategische prioriteiten uit het oog te verliezen. De bal ligt nu bij Brussel, dat moet beslissen of het aan deze eisen gehoor geeft of een evenwicht zoekt met de andere lidstaten.
